Szablon danych ścieżki pacjenta

To pole metadanych informuje o aktualności danych używanych w analizie. Pomaga sprawdzić, czy dashboardy pokazują bieżący stan opieki nad pacjentami, i ułatwia diagnozowanie opóźnień w przepływie danych.

Pole nie jest bezpośrednio wykorzystywane do wizualizacji przebiegu procesu, ale ma znaczenie dla zarządzania danymi i potwierdzenia, że model process mining korzysta z aktualnych informacji.

Pozwala kontrolować aktualność danych i wspiera ich przyrostowe ładowanie.

Wartość jest generowana przez proces ETL lub pobierana ze znacznika czasu modyfikacji rekordu w systemie źródłowym.

Ten atrybut pełni funkcję głównego identyfikatora case w analizie process mining. Łączy wszystkie odrębne czynności w ramach jednego epizodu opieki. Pozwala odróżnić przyjęcie do szpitala, wizytę na szpitalnym oddziale ratunkowym lub konsultację ambulatoryjną od innych zdarzeń, także w przypadku tego samego pacjenta.

W analizie identyfikator ten umożliwia odtworzenie całego przebiegu procesu, od rejestracji po wypis. Jest niezbędny do obliczania wskaźników dla poszczególnych przypadków, takich jak całkowity czas pobytu, oraz do wykrywania unikalnych wariantów procesu.

To podstawowy identyfikator case, wymagany do grupowania zdarzeń w jedną instancję procesu.

Zwykle znajduje się w tabelach nagłówkowych wizyt, kontaktów lub przyjęć w systemie EHR.

Atrybut określa czynności wykonywane podczas ścieżki pacjenta, od zadań administracyjnych, takich jak rejestracja, po interwencje kliniczne, takie jak podanie leku lub operacja. Dzięki niemu można przedstawić przebieg procesu z odpowiednią szczegółowością.

Analitycy wykorzystują to pole do wykrywania wąskich gardeł, zapętleń i odstępstw od zalecanej ścieżki klinicznej. Aby widok procesu był czytelny, nazwy często trzeba ujednolicić w różnych oddziałach.

Określa węzły na mapie procesu i pozwala ustalić, co się wydarzyło.

Dane pochodzą z dzienników transakcji, ścieżek audytu lub tabel z historią statusów zleceń.

W złożonych środowiskach ochrony zdrowia dane często pochodzą z wielu systemów, takich jak główny system EHR, systemy informacji laboratoryjnej (LIS) i systemy informacji radiologicznej (RIS). Ten atrybut wskazuje źródło każdego punktu danych.

Przydaje się do walidacji technicznej i filtrowania mapy procesu według interakcji z konkretnym systemem. Pomaga też wykrywać problemy z jakością danych, które mogą dotyczyć tylko określonej integracji lub modułu oprogramowania.

Wskazuje pochodzenie danych i zapewnia kontekst, szczególnie w szpitalach korzystających z wielu systemów.

Wartość jest ustawiana podczas ekstrakcji danych lub pobierana z metadanych systemu.

Znacznik czasu określa moment wykonania czynności i pozwala ustalić kolejność zdarzeń w trakcie epizodu pacjenta. Warto rejestrować czas z dużą dokładnością, do sekundy lub minuty, aby prawidłowo odwzorować szybki przebieg pracy na oddziale ratunkowym lub intensywnej terapii.

Na tej podstawie oblicza się wszystkie miary czasu, w tym czas realizacji poszczególnych etapów, całkowity czas procesu i czas oczekiwania. Dokładne znaczniki czasu pomagają wykrywać opóźnienia w podawaniu leków i uzyskiwaniu wyników badań.

Pozwala uporządkować zdarzenia chronologicznie i obliczać miary czasu.

Pole znajduje się w dziennikach transakcji. Może być opisane jako data utworzenia, czas wykonania lub czas zdarzenia.

Znacznik czasu rozpoczęcia wskazuje, kiedy rozpoczęto czynność, a czas zakończenia pozwala obliczyć czas jej aktywnej realizacji, czyli czas obsługi. Nie jest to to samo co czas oczekiwania między etapami.

Atrybut przydaje się zwłaszcza do analizy sprawności zabiegów, operacji i konsultacji. Pozwala odróżnić czas oczekiwania pacjenta na lekarza od czasu, który lekarz faktycznie poświęca pacjentowi.

Pozwala obliczyć czas aktywnej obsługi i odróżnić go od czasu oczekiwania.

Dzienniki transakcji dla czynności trwających określony czas, np. operacji lub badań obrazowych.

W przeciwieństwie do identyfikatora epizodu ten atrybut pozostaje taki sam dla danej osoby podczas kolejnych wizyt. Umożliwia analizę między sprawami, na przykład identyfikację pacjentów często korzystających z opieki lub śledzenie ponownych przyjęć w ciągu 30 dni.

Grupując epizody według tego identyfikatora, analitycy mogą prześledzić historię pacjenta i analizować wzorce opieki wykraczające poza pojedynczą hospitalizację. Atrybut jest niezbędny do obliczania wskaźników zdrowia populacji i analizy opieki w dłuższym okresie.

Pomaga wykrywać ponowne przyjęcia i łączyć wiele wizyt tej samej osoby.

Główny indeks pacjentów lub tabele demograficzne, np. MRN.

Atrybut wskazuje konkretną osobę odpowiedzialną za czynność, na przykład lekarza, pielęgniarkę lub technika. Umożliwia analizę wykorzystania zasobów, równoważenia obciążenia pracą i różnic w sposobie pracy personelu.

Często służy do wskazywania potrzeb szkoleniowych lub dobrych praktyk przez porównanie wyników różnych osób. Ze względu na ochronę prywatności dane te zwykle trzeba anonimizować lub haszować w raportach ogólnych.

Umożliwia analizę wykorzystania zasobów i różnic w pracy poszczególnych osób.

Dzienniki transakcji, pola identyfikatora użytkownika lub główne tabele personelu.

Atrybut określa kliniczną przyczynę wizyty za pomocą standardowych systemów kodowania, takich jak ICD-10 lub SNOMED. Umożliwia analizę ścieżek klinicznych związanych z określonymi schorzeniami, na przykład sepsą, udarem lub niewydolnością serca.

Analitycy mogą filtrować dane według tego atrybutu, aby sprawdzić zgodność z protokołami dla danego schorzenia i wykrywać różnice w opiece nad pacjentami z tym samym rozpoznaniem.

Umożliwia analizę ścieżek klinicznych i sprawdzanie ich zgodności z protokołami medycznymi.

Tabele rozpoznań powiązane z wizytą, często opisane jako „Rozpoznanie przy przyjęciu” lub „Rozpoznanie końcowe”.

Atrybut wskazuje miejsce wykonania czynności w strukturze szpitala, na przykład na oddziale ratunkowym, oddziale intensywnej terapii lub oddziale chirurgicznym. Jest niezbędny do analizy przepływu pacjentów między oddziałami i przekazywania opieki.

Analitycy mogą wykorzystać to pole do wizualizacji przemieszczania się pacjentów i wykrywania wąskich gardeł w konkretnych punktach przekazania. Ułatwia też planowanie zasobów, ponieważ pokazuje rozkład obciążenia między oddziałami.

Niezbędny do analizy przepływu pacjentów między oddziałami i sprawności przekazywania opieki.

Pola lokalizacji w dziennikach czynności lub główne tabele oddziałów.

Atrybut określa charakter wizyty, który w dużym stopniu wpływa na oczekiwany przebieg procesu. Przykładowo, wizyta na oddziale ratunkowym ma zupełnie inną zalecaną ścieżkę niż zaplanowana konsultacja ambulatoryjna.

Podział analizy według tego pola pozwala rzetelnie porównywać wyniki i dokładniej je odnosić do punktów odniesienia. Dzięki temu KPI, takie jak długość pobytu, są oceniane we właściwym kontekście.

Niezbędny do podziału danych, ponieważ różne rodzaje wizyt przebiegają według innych reguł.

Tabele nagłówkowe wizyt lub przyjęć.

Atrybut grupuje tysiące możliwych zleceń w łatwiejsze do analizy kategorie. Umożliwia ogólną analizę czynności diagnostycznych i terapeutycznych w ścieżce pacjenta.

Analitycy wykorzystują go do porównania liczby badań z liczbą zabiegów leczniczych i wykrywania długich etapów diagnostycznych, które mogą wydłużać pobyt.

Pomaga grupować szczegółowe czynności w czytelne etapy, np. diagnostykę i leczenie.

Tabele wprowadzania zleceń, często pole słownikowe lub pole typu powiązane z identyfikatorem zlecenia.

Atrybut zawiera szczegółowe informacje o czynnościach związanych z lekami. Ogólna czynność „Podanie leku” nie wskazuje, jaki lek podano. Ten atrybut określa go, na przykład jako paracetamol lub wankomycynę.

Jest potrzebny do analizy konkretnych protokołów leczenia, takich jak czas podania antybiotyku pacjentom z sepsą, oraz skuteczności leczenia bólu. Umożliwia też szczegółową analizę opóźnień w podawaniu leków.

Niezbędny do analizy konkretnych protokołów leczenia i KPI dotyczących terminowości podawania leków.

Karta podawania leków (MAR) lub tabele zleceń aptecznych.

Wartość liczbowa lub kategoria określa pilność stanu pacjenta w chwili przybycia. Często stosuje się w tym celu skale takie jak ESI (Emergency Severity Index). To ważny kontekst przy analizie czasu oczekiwania i ustalania kolejności przyjęć.

Analiza przebiegu procesu z uwzględnieniem poziomu pilności pomaga sprawdzić, czy pacjenci w stanie wysokiego ryzyka są odpowiednio szybko kierowani do dalszej opieki i czy osoby o niższym poziomie pilności nie czekają nieproporcjonalnie długo.

Pozwala uwzględnić czas oczekiwania w kontekście pilności. Pacjenci w cięższym stanie powinni szybciej przechodzić przez początkowe etapy.

Dokumentacja oceny wstępnej lub tablice monitorowania pacjentów na oddziale ratunkowym.

Atrybut zapisuje wynik epizodu, na przykład „Wypis do domu”, „Przeniesienie do zakładu opiekuńczego” lub „Opuszczenie placówki wbrew zaleceniom lekarza”. Jest to ważny wskaźnik wyniku ścieżki pacjenta.

Służy do analizy sprawności planowania wypisów i powiązania różnic w przebiegu procesu z konkretnymi wynikami. Pomaga na przykład ustalić, czy określone ścieżki wiążą się z częstszym przenoszeniem pacjentów do innych placówek.

Określa wynik procesu i jest niezbędny do analizy długości pobytu.

Dokumentacja wypisu lub komunikaty o przyjęciu, wypisie i przeniesieniu pacjenta (ADT).