Szablon danych do analizy obsługi roszczeń

Czas zdarzenia określa dokładną datę i godzinę wykonania czynności związanej z obsługą roszczenia. Dane chronologiczne są niezbędne do prawidłowego uporządkowania zdarzeń i zrozumienia przebiegu sprawy.

W analizie znacznik czasu służy do obliczania czasu trwania, czasu obsługi i czasu oczekiwania między poszczególnymi etapami. Jest podstawą wykrywania opóźnień, pomiaru wyników względem SLA i analizy dynamiki procesu w czasie.

Znacznik czasu określa kolejność zdarzeń, co jest niezbędne do obliczania wskaźników czasowych, takich jak czas obsługi, i wykrywania wąskich gardeł.

Informacje te są zwykle dostępne jako znacznik czasu utworzenia lub aktualizacji powiązany z każdym zdarzeniem albo rekordem statusu w FINEOS Claims.

Identyfikator roszczenia łączy wszystkie czynności, zdarzenia i dane z całego okresu obsługi sprawy. Dzięki niemu można śledzić wszystkie etapy, od pierwszego zgłoszenia do ostatecznego zamknięcia, w ramach jednej sprawy.

W process mining ten atrybut jest niezbędny do odtworzenia przebiegu obsługi każdego roszczenia od początku do końca. Umożliwia analizę przebiegu procesu, obliczanie całkowitego czasu rozpatrywania oraz wykrywanie różnic w sposobie obsługi poszczególnych roszczeń.

To podstawowy identyfikator, który łączy powiązane zdarzenia w jedną instancję procesu i umożliwia analizę całego przebiegu obsługi roszczenia.

To klucz główny w głównych tabelach zarządzania sprawami roszczeń w FINEOS Claims.

Ten atrybut opisuje pojedynczy krok lub etap procesu obsługi roszczenia, na przykład „Zgłoszenie roszczenia”, „Zakończenie wstępnej weryfikacji” lub „Wysłanie płatności”. Każda czynność oznacza konkretne działanie podjęte w sprawie.

Analiza kolejności i częstotliwości tych czynności stanowi podstawę process mining. Pokazuje rzeczywisty przebieg procesu, pomaga wykryć wąskie gardła, w których gromadzi się praca, oraz wskazuje typowe i wyjątkowe ścieżki obsługi roszczeń.

Atrybut określa kroki procesu, dzięki czemu można przedstawić mapę procesu i analizować wzorce oraz odstępstwa w workflow.

Dane pochodzą zwykle z dzienników zdarzeń, zmian statusu zadań lub ścieżek audytu w systemie FINEOS Claims.

Ten atrybut podaje datę i godzinę ostatniego pobrania lub aktualizacji danych. Pozwala ocenić, jak aktualne są analizowane dane.

Informacja ta ma znaczenie dla zarządzania danymi i pozwala użytkownikom sprawdzić, czy analizują najnowsze dane o procesie. Ułatwia określenie opóźnienia w dostępności danych i jest przydatna przy raportowaniu procesów analizowanych niemal w czasie rzeczywistym.

Atrybut wskazuje aktualność danych, dzięki czemu użytkownicy wiedzą, jaki okres obejmuje analiza i kiedy dane zostały ostatnio odświeżone.

Ten znacznik czasu jest zwykle generowany i zapisywany przez narzędzie do pobierania danych lub ETL po zakończeniu ich ładowania.

Ten atrybut określa źródło danych o procesie. W tej analizie będzie nim zawsze „FINEOS Claims”, ale w środowisku obejmującym wiele systemów ma on istotne znaczenie dla śledzenia pochodzenia danych i zapewnienia ich jakości.

W szerszym ujęciu analitycznym pomaga rozróżniać procesy obejmujące kilka systemów i prawidłowo interpretować dane z uwzględnieniem ich źródła.

Atrybut wskazuje pochodzenie danych, co jest niezbędne do zarządzania nimi, ich weryfikacji i integracji z innymi systemami.

Zazwyczaj jest to stała wartość dodawana podczas pobierania danych, aby oznaczyć źródło zbioru.

Atrybut czasu zakończenia zapisuje dokładny moment zakończenia czynności. W połączeniu z czasem rozpoczęcia (EventTime) pozwala precyzyjnie obliczyć czas wykonania każdego kroku.

W analizie umożliwia odróżnienie aktywnego czasu pracy od czasu bezczynnego oczekiwania. Pozwala szczegółowo analizować wąskie gardła, wskazać czynności zajmujące najwięcej czasu i wykryć miejsca, w których tworzą się kolejki.

Pozwala precyzyjnie obliczyć czas realizacji każdej czynności, co pomaga wykrywać nieefektywne etapy i oceniać wykorzystanie zasobów.

Należy sprawdzić dokumentację FINEOS Claims. Informacja może być dostępna w dziennikach zdarzeń lub można ją ustalić na podstawie czasu rozpoczęcia kolejnego zdarzenia.

Atrybut określa termin zakończenia obsługi roszczenia wynikający z umów SLA lub wymogów regulacyjnych. Stanowi punkt odniesienia do oceny rzeczywistych wyników.

Data ta jest niezbędna do monitorowania zgodności z SLA. Porównanie rzeczywistej daty zamknięcia roszczenia z docelową datą rozpatrzenia pozwala obliczyć odsetek spraw obsłużonych zgodnie z SLA, wykryć roszczenia zagrożone przekroczeniem terminu i przeanalizować przyczyny opóźnień prowadzących do niezgodności.

To punkt odniesienia przy ocenie zgodności z SLA. Pozwala wykrywać opóźnione roszczenia i analizować przyczyny opóźnień.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Termin jest często wyliczany na podstawie daty zgłoszenia i typu roszczenia, zgodnie z regułami biznesowymi.

Atrybut określa jednostkę organizacyjną odpowiedzialną za dane działanie lub obsługę roszczenia na określonym etapie, na przykład „Przyjęcie zgłoszenia”, „Dział dochodzeń” lub „Dział płatności”.

Analiza procesu według działów pomaga zrozumieć przekazywanie spraw między jednostkami, które często powoduje opóźnienia. Ułatwia wskazanie działów tworzących wąskie gardła, ocenę ich efektywności i analizę przydziału zasobów w organizacji.

Umożliwia analizę wyników według jednostek organizacyjnych, wskazując opóźnienia przy przekazywaniu spraw między działami i wąskie gardła w poszczególnych działach.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Dział można ustalić na podstawie profilu przypisanego likwidatora szkody lub kolejki, do której przypisano zadanie.

Atrybut ten określa sposób przyjęcia roszczenia, na przykład przez portal internetowy, e-mail, pocztą tradycyjną lub za pośrednictwem agenta. Kanał zgłoszenia może znacząco wpływać na jakość danych i czas rozpoczęcia obsługi.

Analiza procesu według kanału zgłoszenia pozwala ustalić, które kanały przyspieszają obsługę, wiążą się z częstszymi poprawkami, na przykład z powodu brakujących informacji, lub prowadzą do lepszych wyników. Wnioski mogą pomóc w wyborze inwestycji usprawniających poszczególne kanały, na przykład w poprawie formularzy internetowych, aby ograniczyć liczbę błędów.

Pozwala sprawdzić, czy niektóre kanały przyjmowania zgłoszeń przyspieszają obsługę lub wiążą się z częstszymi poprawkami, co pomaga planować rozwój kanałów i inwestycje.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Kanał jest zwykle rejestrowany podczas przyjmowania roszczenia i zapisywany w głównym rekordzie.

Ten atrybut wskazuje osobę lub zespół, który wykonał dane zadanie w procesie obsługi roszczenia. Pozwala powiązać czynności w procesie z zasobami ludzkimi.

Analiza danych według przypisanego likwidatora pomaga zrozumieć rozkład obciążenia pracą, indywidualne wyniki i efektywność wykorzystania zasobów. Może wskazać przeciążonych likwidatorów, ujawnić potrzeby szkoleniowe na podstawie porównania wyników i pomóc lepiej rozdzielić pracę.

Atrybut łączy etapy procesu z osobami, które je wykonują. Umożliwia analizę obciążenia pracą, efektywności wykorzystania zasobów i porównanie wyników.

Należy sprawdzić dokumentację FINEOS Claims. Informacje te są zwykle przechowywane w polach dotyczących właściciela zadania lub przypisania użytkownika, powiązanych ze zdarzeniami roszczenia.

Typ roszczenia określa się na podstawie rodzaju polisy lub charakteru szkody. Poszczególne typy roszczeń często przebiegają według różnych wariantów procesu, podlegają odmiennym wymogom regulacyjnym i wymagają innego sposobu obsługi.

To ważny wymiar analizy porównawczej. Filtrowanie lub podział widoku procesu według typu roszczenia pozwala analitykom wykrywać wąskie gardła charakterystyczne dla poszczególnych typów, porównywać wyniki między kategoriami i dostosowywać działania usprawniające do ich specyfiki. Można dzięki temu sprawdzić, czy obsługa niektórych typów roszczeń jest z natury mniej efektywna.

Podział procesu na kategorie pozwala porównywać wyniki i wykrywać różnice między typami roszczeń, co ułatwia lepsze ukierunkowanie usprawnień.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. To podstawowy atrybut roszczenia, zwykle ustawiany podczas rejestracji i zapisywany w głównej tabeli spraw.

Status roszczenia określa jego etap w cyklu obsługi, na przykład „Zarejestrowane”, „Oczekuje na informacje”, „Zatwierdzone”, „Odrzucone” lub „Zamknięte”. Atrybut pokazuje, na jakim etapie znajduje się roszczenie w danym momencie.

W analizie procesu zmiany statusu często odpowiadają konkretnym działaniom. Śledzenie statusu pomaga zrozumieć wyniki obsługi, wykryć wąskie gardła, w których roszczenia długo pozostają na jednym etapie, oraz przeanalizować przyczyny końcowego rozstrzygnięcia, takiego jak „Odrzucone” lub „Zamknięte”.

Atrybut ten pomaga analizować wyniki obsługi roszczeń, filtrować sprawy aktywne i zamknięte oraz wykrywać etapy, na których sprawy utknęły.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. To podstawowe pole głównego rekordu roszczenia, aktualizowane w trakcie jego obsługi.

Waga roszczenia określa jego złożoność, pilność lub ryzyko finansowe. Obsługa roszczeń o wysokiej wadze może wymagać większej liczby etapów, specjalistycznej weryfikacji lub dłuższego czasu niż w przypadku roszczeń o niskiej wadze.

Analiza procesu według wagi roszczenia pomaga ocenić, czy przydział zasobów i sposób organizacji procesu odpowiadają różnym poziomom złożoności. Może ujawnić, czy obsługa roszczeń o wysokiej wadze nadmiernie się opóźnia albo czy roszczenia o niskiej wadze przechodzą zbyt wiele etapów. Dzięki temu można lepiej podzielić proces i zarządzać zasobami.

Podział według wagi pozwala sprawdzić, czy proces nadaje odpowiedni priorytet roszczeniom o dużym wpływie oraz czy określony poziom złożoności powoduje powstawanie wąskich gardeł.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Waga może być zapisana w osobnym polu lub wyliczana na podstawie innych atrybutów, takich jak szacowana kwota szkody.

Ten wyliczany atrybut oznacza działania będące poprawkami, na przykład drugie zdarzenie „Poproszono o dodatkowe informacje” w tej samej sprawie. Zwykle wykrywa się je na podstawie powtarzających się działań lub cofnięć w przebiegu procesu.

Oznaczenie poprawek ułatwia analizę nieefektywności. Pozwala łatwo obliczyć odsetek poprawek, czyli ważny KPI. Dashboardy mogą wykorzystywać ten atrybut do pokazywania częstotliwości i wpływu poprawek, co pomaga ustalić przyczyny nieefektywnych powtórzeń.

Bezpośrednio oznacza nieefektywne powtórzenia w procesie, ułatwiając obliczenie odsetka poprawek i analizę przyczyn ponownego wykonywania pracy.

Atrybut jest wyliczany podczas analizy process mining przez wykrywanie powtarzających się działań w tej samej sprawie. Można na przykład oznaczyć drugie wystąpienie działania „Rozpoczęto dochodzenie”.

Data szkody wskazuje, kiedy doszło do zdarzenia, na przykład wypadku lub urazu. Różni się od daty zgłoszenia roszczenia i może mieć znaczenie przy jego weryfikacji i obsłudze.

Atrybut ten dostarcza ważnego kontekstu. Czas między datą szkody a datą zgłoszenia roszczenia, czyli opóźnienie w zgłoszeniu, może być istotnym KPI. Analiza tego okresu pozwala wykryć problemy w procesie zgłaszania i ocenić ich wpływ na cały cykl obsługi roszczenia.

Dostarcza ważnego kontekstu i pozwala obliczyć opóźnienie w zgłoszeniu, czyli czas od szkody do zgłoszenia. Może ono wpływać na złożoność i wynik obsługi roszczenia.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Data jest standardowym polem rejestrowanym podczas zgłoszenia szkody lub rejestracji roszczenia.

Kwota szkody oznacza wstępne oszacowanie lub rezerwę finansową utworzoną na potrzeby roszczenia. Wartość może się zmieniać w miarę prowadzenia dochodzenia i oceny sprawy.

Dane finansowe pomagają dzielić roszczenia na grupy i sprawdzać, jak ich wartość wiąże się z przebiegiem procesu. Można na przykład ustalić, czy obsługa roszczeń o wyższej wartości trwa dłużej lub wymaga częstszych poprawek. Kwota szkody jest też ważnym elementem prognoz finansowych i zarządzania ryzykiem.

Dostarcza kontekstu finansowego i pozwala analizować wpływ wartości roszczenia na czas obsługi, złożoność i przebieg procesu.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Dane te znajdują się zwykle w tabelach finansowych lub dotyczących rezerw, powiązanych z roszczeniem.

Kwota wypłaty to suma wypłacona po rozpatrzeniu i zatwierdzeniu roszczenia. Jeśli dokonano kilku wypłat, atrybut może oznaczać kwotę pojedynczej transakcji.

Atrybut ten jest niezbędny do uzgadniania danych finansowych i analizy kwot wypłaconych w ramach procesu. Pozwala porównać początkową szacowaną kwotę szkody z końcową wypłatą. W analizie procesu pomaga ocenić finansowe skutki różnych wariantów procesu i decyzji.

Pokazuje finansowy wynik procesu, co pozwala oceniać wyniki finansowe i analizować wartość roszczeń.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Dane znajdują się w tabelach transakcji płatniczych powiązanych ze sprawą.

Numer polisy identyfikuje umowę ubezpieczenia obejmującą dane roszczenie. Łączy roszczenie z konkretnym klientem, warunkami polisy i zakresem ochrony.

Choć nie jest bezpośrednim atrybutem procesu, dostarcza ważnego kontekstu biznesowego. Umożliwia grupowanie danych o roszczeniach według polisy lub klienta, co pomaga analizować częstotliwość roszczeń i doświadczenia klientów, a także wykrywać polisy, z których wynika wiele złożonych roszczeń.

Dostarcza kontekstu biznesowego, łącząc roszczenie z umową konkretnego klienta i umożliwiając analizę procesu z perspektywy klienta.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. To podstawowa informacja rejestrowana przy zgłoszeniu roszczenia i zapisywana w jego głównym rekordzie.

Gdy roszczenie zostaje odrzucone, atrybut ten wskazuje konkretną przyczynę decyzji. Może nią być na przykład brak ochrony w polisie, podejrzenie oszustwa lub niekompletne informacje.

Atrybut ten pomaga ustalić przyczyny odrzucania roszczeń. Analiza częstotliwości poszczególnych przyczyn pozwala wykryć typowe problemy przy zgłaszaniu, niejasności klientów dotyczące zakresu ochrony lub potrzeby szkoleniowe likwidatorów szkód. Wnioski mogą pomóc ograniczyć liczbę odrzuceń i poprawić zadowolenie klientów.

Pomaga ustalić przyczyny niepowodzeń procesu oraz wskazać możliwości ograniczenia liczby odrzuconych roszczeń i poprawy jakości przyjmowanych zgłoszeń.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Przyczyna jest zwykle zapisywana w ustrukturyzowanym polu lub jako kod wybierany podczas działania „Odrzuć roszczenie”.

Atrybut ten określa przyczynę zmiany statusu roszczenia z „Zamknięte” na aktywny. Typowe powody to otrzymanie nowych informacji, odwołanie klienta lub poprawienie błędu.

Analiza przyczyn ponownego otwarcia pozwala bezpośrednio ocenić jakość procesu i trwałość rozstrzygnięć. Duża liczba ponownie otwartych roszczeń, zwłaszcza z określonych przyczyn, wskazuje, że pierwotne zamknięcie sprawy mogło być nieprawidłowe. Dane te pomagają wykryć słabe punkty dochodzenia lub podejmowania decyzji i wskazać obszary do usprawnienia, tak aby roszczenia były prawidłowo rozpatrywane za pierwszym razem.

Ujawnia przypadki, w których roszczenie zamknięto przedwcześnie lub błędnie, i wskazuje możliwości poprawy skuteczności rozpatrywania spraw za pierwszym razem.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Przyczyna jest zwykle zapisywana, gdy użytkownik wybiera w systemie działanie „Otwórz roszczenie ponownie”.

Atrybut wskazuje lokalizację geograficzną powiązaną z roszczeniem, określoną na podstawie adresu osoby zgłaszającej roszczenie lub miejsca wystąpienia szkody.

Analiza geograficzna może ujawnić regionalne różnice w typach i częstotliwości roszczeń oraz efektywności ich obsługi. Pomaga sprawdzić, czy niektóre oddziały regionalne osiągają lepsze wyniki, a także wykryć lokalne czynniki, takie jak przepisy lub zjawiska pogodowe, które wpływają na obsługę roszczeń. Ułatwia to lepsze ukierunkowanie zarządzania i przydziału zasobów.

Podział geograficzny pozwala wykrywać regionalne różnice w wynikach, zgodności z przepisami i wąskich gardłach charakterystycznych dla danej lokalizacji.

Więcej informacji można znaleźć w dokumentacji FINEOS Claims. Dane te są zwykle pobierane z adresu ubezpieczającego lub osoby zgłaszającej roszczenie zapisanego w systemie.

Atrybut ten określa w prosty sposób, czy obsługa każdego roszczenia spełniła wymagania SLA. Jest wyliczany przez porównanie daty zamknięcia roszczenia z docelową datą rozpatrzenia. Wynik jest oznaczany jako „W terminie” lub „Po terminie”.

Ułatwia raportowanie i analizę zgodności z SLA. Zamiast analizować surowe daty, można użyć tych kategorii do tworzenia dashboardów pokazujących odsetek spraw obsłużonych zgodnie z SLA, filtrowania opóźnionych roszczeń w celu analizy ich wspólnych cech oraz monitorowania zmian wyników w czasie. Atrybut bezpośrednio wspiera dashboard i KPI dotyczące realizacji SLA.

Zapewnia prosty i czytelny wskaźnik wyników SLA dla każdej sprawy, ułatwiając pomiar i analizę zgodności z SLA.

To pole jest wyliczane przez porównanie znacznika czasu ostatniego działania z wartością „ResolutionTargetDate” dla każdej sprawy.