Zagubieni w procesach? Jak zacząć zarządzać procesami
Zagubieni w procesach? Zanim zaczną Państwo je ulepszać, warto uzgodnić wspólny obraz tego, jak przebiega praca. Oto dwa sposoby na początek: oddolny i odgórny.
W wielu zespołach impulsem do rozpoczęcia pracy nad zarządzaniem procesami jest problem. Klient czeka trzy tygodnie na zamówienie, faktura zostaje wysłana dwa razy, a na pytanie, jak do tego doszło, pięć osób rysuje na tablicy pięć różnych przebiegów. Nikt się nie myli. Każdy widzi proces z innej perspektywy.
Wiele porad dotyczących zarządzania procesami zaczyna się od narzędzia, zestawu KPI albo komitetu sterującego. Naszym zdaniem to niewłaściwa kolejność. Dopóki osoby wykonujące pracę i właściciele procesów nie uzgodnią, jak praca przebiega obecnie, każda próba ulepszenia będzie oparta na wyobrażeniu o procesie, który istnieje tylko w czyjejś głowie.
Ten artykuł dotyczy pierwszego kroku. Pokazuje, jak uzgodnić wspólny obraz procesów, niezależnie od tego, czy zaczynają Państwo oddolnie od kilku problemów, czy odgórnie od całej firmy. Wyjaśnia też, jak opublikować model, by nie był już tylko czyjąś opinią, oraz kiedy przejść od poznania procesu do jego ulepszania.
Dlaczego trudno odnaleźć się w procesach?
Wiedza o tym, jak przebiega praca, jest rozproszona między ludźmi, dokumentami i systemami, których nigdy ze sobą nie uzgodniono. W zespole nic nie jest zepsute. Obraz procesu znajduje się po prostu w zbyt wielu miejscach, a każde z nich jest aktualizowane w innym tempie.
Łatwo rozpoznać typowe objawy:
- Każdy dział ma własną wersję tego samego procesu, a wersje te są ze sobą sprzeczne.
- Rzeczywisty przebieg procesu kryje się w wyjątkach znanych tylko osobom wykonującym pracę.
- Zmiana w jednym dziale po cichu zakłóca przekazanie pracy w innym.
- Nikt nie potrafi odpowiedzieć na pytanie „gdzie czeka ta sprawa?” bez zwoływania spotkania.
- Pomysły na ulepszenia opierają się na pojedynczych przykładach, więc wygrywa najgłośniejsza osoba.
To objawy braku wspólnej wiedzy, a nie braku oprogramowania. Częstą pierwszą reakcją jest zakup narzędzia do modelowania. Samo narzędzie prowadzi jednak do powstania folderu z diagramami, którym nikt nie ufa. Brakuje uzgodnienia, co te diagramy mają przedstawiać.
Widzieliśmy organizacje, które najpierw kupowały platformę, a dopiero potem uzgadniały przebieg procesu. Zawsze kończyło się tak samo: narzędzie zapełniało się modelami, którym nikt nie ufał, portal pustoszał, a kolejny projekt zaczynał się od zera. Zespoły, które robią postępy, pierwsze tygodnie poświęcają na ustalenie, jak naprawdę przebiega praca. Właśnie na tym polega ta praca.
Jak wygląda wspólne rozumienie procesu?
To nic spektakularnego: jedno miejsce na każdy proces, przypisany do niego model z właścicielem i dokumentacja, a do tego opublikowana wersja dostępna do odczytu. O tym, czy diagram stanie się wspólnym punktem odniesienia, decydują cztery rzeczy:
- Model procesu pokazujący jego rzeczywisty przebieg. Nie idealny przebieg ani schemat organizacyjny, lecz faktyczne kroki, decyzje, przekazania pracy i wyjątki.
- Wskazany właściciel. Jedna osoba, która może powiedzieć „to się zgadza” i ma uprawnienia, by dopilnować, że tak pozostanie.
- Dostępna dokumentacja. Procedura, instrukcja pracy czy zrzut ekranu przypisane do opisywanego kroku, zamiast zapisane w folderze „Final_v3”.
- Opublikowana wersja. Miejsce, z którego każdy współpracownik może korzystać bez płatnej licencji. Dzięki temu model zastępuje eksportowane pliki PDF, zamiast z nimi konkurować.
Na początku nic z tego nie musi być idealne. Model z widocznymi brakami, któremu ludzie ufają, jest cenniejszy niż kompletna architektura, której nikt nie otwiera.
Od strony platformy taki obraz tworzą architektura procesów, katalog, właściciele i opublikowany Portal procesów. Trudniejsza jest część organizacyjna, której dotyczą dwa opisane niżej podejścia.
Dwie drogi do wspólnego obrazu: podejście oddolne i odgórne
Wspólny obraz można budować, zaczynając od problematycznych procesów albo od całej firmy. Obie drogi prowadzą do tego samego celu: krajobrazu procesów, w którym każdy proces ma model, właściciela i opublikowaną wersję. Różnią się tym, na co trzeba poświęcić pierwszy miesiąc i ile koordynacji wymagają.
Podejście oddolne
- Kilka problematycznych procesów
- Jeden architekt konfiguruje obszar roboczy
- Mały zespół edytuje i weryfikuje modele
- Użyteczny rezultat w ciągu kilku tygodni
- Zakres rośnie wraz z pewnością zespołu
Wybierzcie tę drogę, gdy problem dotyczy konkretnego obszaru, a zespół chce wziąć za niego odpowiedzialność.
Podejście odgórne
- Cała firma podzielona na strumienie wartości
- Strumienie wartości podzielone na procesy i podprocesy
- Architekt odpowiedzialny za każdy strumień wartości
- Wspólny język dla całego krajobrazu procesów
- Pierwszy rezultat pojawia się później, ale obejmuje więcej
Wybierzcie tę drogę, gdy wszystkim potrzebne są wspólny język i jeden krajobraz procesów.
Uczciwie mówiąc, podejście oddolne szybko prowadzi do porozumienia, ale pozostawia nierówny krajobraz procesów. Podejście odgórne pozwala go uporządkować, lecz wymaga, by więcej osób poznało metodę, zanim pierwszy proces stanie się użyteczny. Wiele organizacji łączy oba podejścia: wyznacza odgórnie ramy dla dwóch pierwszych poziomów, a następnie pracuje oddolnie w każdym strumieniu wartości. Dzięki temu wiadomo, gdzie umieścić wyniki pracy.
Jak zacząć zarządzać procesami?
Zacznijcie od zakresu, który pozwoli szybko opublikować pierwszą wersję. Wybierzcie podejście w zależności od tego, gdzie występują problemy i kto ma uprawnienia do działania.
Jeśli mają Państwo sponsora projektu i pytanie dotyczące całej firmy, na przykład „jakie procesy w ogóle mamy?”, warto zacząć odgórnie. Jeśli zespół ma problem, a kierownik może zwolnić jego członków z części obowiązków, lepiej zacząć oddolnie. Na początek nie potrzeba kompletnego spisu procesów, idealnych zasad nazewnictwa ani wyciągu danych. Pierwsza wersja powstaje na podstawie dokumentów, warsztatów i wiedzy osób wykonujących pracę. Dane można dodać później, by mierzyć przebieg procesu.
Jedna osoba może mieć różne licencje, więc koszt zależy od wykonywanej pracy, a nie od liczby pracowników. Architekt potrzebuje licencji Process Architecture, która obejmuje publikowanie, nadzór i portal. Osoby modelujące i poprawiające procesy potrzebują licencji Process Foundation. Analitycy dodający później dane potrzebują licencji Process Intelligence. Na stronie plany i limity użytkowania opisano zakres każdej licencji.
Jak przebiega podejście oddolne?
W podejściu oddolnym mały zespół opracowuje kilka problematycznych procesów tak, by ich modele odpowiadały rzeczywistości. Kolejność ma mniejsze znaczenie niż efekt: właściciele poprawiają modele, a wszyscy uzgadniają stan bieżący, nawet jeśli nie jest idealny.
-
Wybierzcie procesy na początek
Wybierzcie od dwóch do pięciu problematycznych procesów, które zespół chce usprawnić i dla których można wskazać właściciela. Nie rozszerzajcie zakresu przy okazji. Celem jest pierwsze porozumienie, a nie katalog. -
Powierzcie jednej osobie konfigurację obszaru roboczego
Jedna osoba tworzy procesy, wskazuje właściciela każdego z nich i przygotowuje strukturę dokumentacji. Na początek wystarczą tytuł, opis i dostępne dokumenty. Sekcje można dodawać wtedy, gdy proces ich wymaga. -
Dobierzcie licencje do zadań zespołu
Architekt publikuje modele, więc potrzebuje licencji Process Architecture. Osoby edytujące procesy potrzebują licencji Process Foundation. Dzięki różnym licencjom pierwszy etap jest przystępny cenowo dla małego zespołu. -
Dodajcie dostępną dokumentację
Prześlijcie procedury, instrukcje pracy, pliki PDF i zrzuty ekranu jako materiały przypisane do procesu. Stare dokumenty nie są celem samym w sobie, ale stanowią dobry punkt odniesienia przy tworzeniu pierwszej wersji. -
Pozwólcie AI przygotować pierwszą wersję
Użyjcie generowania procesów przez AI, przekazując przesłane pliki jako kontekst do utworzenia modelu początkowego. Będzie on prawdopodobny, ale niekompletny, i właśnie po to powstaje pierwsza wersja robocza. -
Poproście właścicieli o poprawienie modelu
Każdy właściciel porównuje model z własnym doświadczeniem: zmienia nazwy działań, usuwa kroki, które nie występują, i dodaje wyjątki. Wtedy model staje się wiedzą, a nie tylko treścią. -
Wspólnie zweryfikujcie model
Pozostali członkowie zespołu komentują model i dokumentację. Rozbieżności są cenne, bo pokazują, gdzie udokumentowany przebieg różni się od rzeczywistej pracy. -
Zbierzcie procedury od osób wykonujących pracę
Osoby wykonujące pracę dodają zrzuty ekranu i krótkie instrukcje tam, gdzie sam tekst nie wystarcza. Zróbcie zrzut ekranu, ukryjcie informacje, których nie należy publikować, i przypiszcie go do opisywanego kroku.
W pierwszych tygodniach model może wyglądać nieporządnie i tak właśnie powinno być. Model pokazujący obejście, powieloną kontrolę i krok, który wszyscy pomijają, jest bardziej użyteczny niż schludny diagram procesu, którego nikt nie realizuje.
Gdy właściciel i zespół uznają, że model rzetelnie przedstawia obecny przebieg, opublikujcie go. Publikacja nie oznacza końca pracy. Od tej chwili współpracownicy mogą korzystać z jednej wersji zamiast z kopii zapisanej we własnym folderze. Odbiorcy portalu są właśnie do tego przeznaczeni i nie zużywają płatnych licencji. Do każdej licencji Architecture lub Intelligence dołączonych jest około 10 takich dostępów. Jeśli z portalu ma korzystać cały dział, można dokupić dodatkowe pakiety po 100.
Następnie generujcie dokumentację procesu na podstawie modelu, zamiast utrzymywać ją osobno. Wybierzcie potrzebne sekcje w szablonie dokumentu i wyeksportujcie dokument do Worda, PDF lub Markdown. Dzięki temu procedura nie będzie odbiegać od opisywanego procesu. Cała potrzebna dokumentacja będzie pochodzić z jednego źródła.
Jak przebiega podejście odgórne?
Podejście odgórne zaczyna się od całej firmy i dzieli ją na części, aż każda będzie na tyle mała, by można było wskazać jej właściciela. Wprowadza wspólny język dla całego krajobrazu procesów, ale wymaga większego zaangażowania organizacji.
-
Wskażcie jednego właściciela całego projektu
Ta osoba zostaje architektem krajobrazu procesów. Ma licencję Process Architecture, monitoruje postępy w strumieniach wartości i rozstrzyga kwestię „kto podejmuje decyzję?”, która pojawia się w każdym programie. -
Zbudujcie architekturę z małym zespołem
Zacznijcie od całej firmy i podzielcie ją na pięć do dziesięciu strumieni wartości. Każdy strumień podzielcie na pięć do dziesięciu procesów. Dodawajcie podprocesy tylko wtedy, gdy są rzeczywiście potrzebne. Poziomy architektury można konfigurować. -
Przypiszcie architekta do każdego strumienia wartości
Każdy architekt odpowiada za swoją część krajobrazu procesów, dba o jej spójność z pozostałymi i informuje właściciela projektu o postępach. -
Wskażcie właściciela każdego procesu
Architekt strumienia wartości nie jest właścicielem zawartych w nim procesów. Wskazuje osobę odpowiedzialną za pracę i przypisuje jej rolę właściciela, bo to ona będzie musiała zatwierdzić model. -
Powierzcie każdemu architektowi prowadzenie zespołu projektowego
Architekt zbiera osoby, które modelują i dokumentują dany strumień wartości. Kreator konfiguracji architektury może wygenerować roboczą hierarchię na podstawie opisu i dostępnych dokumentów. Dzięki temu zespół poprawia wersję roboczą, zamiast zaczynać od pustej strony. -
Monitorujcie postępy, nie opinie
Właściciel projektu widzi wszystkie strumienie wartości i zawarte w nich procesy. Może sprawdzić, którym brakuje właściciela lub dokumentacji, a następnie przygotować listę braków do uzupełnienia przez architektów, zamiast polegać na ogólnym wrażeniu. -
Pracujcie etapami, aż krajobraz procesów będzie wystarczająco kompletny
Proces jest gotowy, gdy ma właściciela, model i wersję dostępną do odczytu. Nie oznacza to, że każdy krok musi mieć własny akapit. -
Właściciele zatwierdzają, architekci publikują
Właściciel zatwierdza, że model odzwierciedla przebieg pracy. Publikacja udostępnia go wszystkim współpracownikom i pozwala zbierać uwagi od osób korzystających z procesu.
Po publikacji wszyscy w organizacji mogą czytać opisy procesów i zgłaszać braki. Dzięki tym uwagom krajobraz procesów pozostaje użyteczny między przeglądami. To najtańszy audyt, jaki można przeprowadzić.
Podejście odgórne nie sprawdza się, gdy zmienia się w projekt dokumentacyjny prowadzony z centrali. Zespół architektów może przygotować ramy i pierwsze wersje modeli, a AI przyspiesza tę pracę. Jeśli jednak właściciele przestaną poprawiać wersje robocze, krajobraz procesów stanie się fikcją w lepszym formacie.
Co najczęściej idzie nie tak w pierwszym miesiącu?
- Zbyt szeroki zakres na początek. Dwadzieścia procesów w pierwszej turze oznacza dwadzieścia niedokończonych modeli i brak porozumienia. Pięć ukończonych procesów pozwala sprawdzić metodę.
- Przypisanie procesu do działu. „Operacje” nie mogą zatwierdzić modelu. Może to zrobić konkretna osoba.
- Dokumentowanie idealnego przebiegu procesu. Pierwsza wersja ma rzetelnie przedstawiać stan bieżący, łącznie z wyjątkami. Ulepszanie przychodzi później i wymaga punktu odniesienia.
- Uznanie publikacji za koniec pracy. Opublikowany model, którego nikt nie weryfikuje, jest tylko migawką. Właściciel i termin przeglądu pomagają utrzymać jego aktualność.
Co zrobić po pierwszym uzgodnieniu?
Gdy właściciele uzgodnią stan bieżący, ulepszanie procesu staje się decyzją, a nie sporem. Mają Państwo punkt odniesienia, wskazanego właściciela i miejsce do zapisania zmian. Dzięki temu można oprzeć typowe pytania o ulepszenia na konkretnych danych.
Wspólnie z właścicielem wybierzcie pomysły na ulepszenia i oceńcie je pod kątem oczekiwanych efektów: czasu cyklu, liczby poprawek, kosztu obsługi sprawy lub przekazań pracy powodujących najdłuższe oczekiwanie. Zaprojektujcie nowy stan jako kolejną wersję tego samego modelu, zamiast tworzyć osobny dokument. Przed przydzieleniem budżetu i zasobów porównajcie scenariusze w ramach symulacji.
Ustalcie częstotliwość przeglądów: co dwa do sześciu miesięcy w przypadku ważnych procesów i co najmniej raz w roku w przypadku pozostałych. Za przegląd powinien odpowiadać właściciel, nie zespół architektury. Przegląd nie jest spotkaniem poświęconym diagramowi. Właściciel potwierdza, że model nadal opisuje pracę i że zmiana zaplanowana w poprzednim kwartale rzeczywiście została wprowadzona.
Gdy organizacja będzie gotowa, kolejnym krokiem są dane. Prześlijcie dziennik zdarzeń dotyczący procesu, a model zyska potwierdzenie w danych. Pytanie zmieni się z „jak nam się wydaje, że przebiega praca?” na „co wynika z dziennika?”. To właśnie wnosi process mining. Ponieważ dane są powiązane z uzgodnionym już modelem, jest to kolejny etap, a nie osobny program.
Wspólny obraz procesu nie jest dodatkiem, który można przygotować po jego ulepszeniu. To warunek, który umożliwia ulepszanie. Gdy już istnieje, można uzasadniać priorytety danymi, wdrażać nowych współpracowników według ustalonego planu, udostępniać audytorom jeden zapis i zaczynać modelowanie kolejnego procesu od katalogu, a nie od pustej strony. W przewodniku po nadzorze nad procesami opisano, jak jeden właściciel i jedna opublikowana wersja pomagają utrzymać aktualność modelu. Przewodnik RACI przyda się, gdy za pracę odpowiada kilka osób.
Jeśli realizują Państwo takie projekty dla klientów, przewodnik dla partnerów dotyczący architektury procesów opisuje ten sam sposób pracy z perspektywy dostawcy usług, w tym licencjonowanie i model handlowy. Przewodnik dla partnerów dotyczący analizy procesów wyjaśnia, co się zmienia, gdy klient dodaje dane.
Where to Go From Here
Mają Państwo proces, który budzi spory. Opracujcie jeden model, wskażcie jego właściciela i opublikujcie wersję, z której mają korzystać inni.